Ζιάγκος: «Είναι μια μέρα χαράς για τη Μύκονο, τα καλύτερα έρχονται!»

Ο Βαγγέλης Ζιάγκος ανέφερε στη συνέντευξη Τύπου, μετά τη νίκη της Μυκόνου Betsson επί του Αμαρουσίου Chery στο κλειστό του Αγίου Θωμά, για την 22η αγωνιστική:

«Παίζαμε απέναντι σε μια ομάδα την οποία σεβόμαστε πολύ, με πηγαίο επιθετικό ταλέντο, μια ομάδα άκρως επιθετική και παραγωγική στην μπροστινή πλευρά του γηπέδου. Γνωρίζαμε τις αμυντικές της αδυναμίες, ξέραμε ότι κάποια πολύ συγκεκριμένα κομμάτια του παιχνιδιού θα ήταν κομβικά στην εξέλιξη του αγώνα, στο πώς εμείς θα τα διαχειριστούμε, όπως η ικανότητά τους στο ανοιχτό γήπεδο, όπως η εξαιρετική τους ικανότητα στο μακρινό σουτ, καθώς και το γεγονός ότι η φροντ λάιν τους αποτελείται από παίκτες που αγωνίζονται σε πολύ υψηλές εντάσεις, με πολλή ενέργεια, πολύ αθλητικά παιδιά, με έφεση στο επιθετικό ριμπάουντ.

Τρεις καταστάσεις τις οποίες δεν ελέγξαμε αποτελεσματικά στο πρώτο ημίχρονο. Είναι γεγονός που αποτυπώθηκε και στο επιμέρους σκορ του ημιχρόνου. Η ομάδα εμφανίστηκε με ένα άλλο πρόσωπο στο δεύτερο ημίχρονο, σαφώς πιο επιθετική στην άμυνά της, πιο σφιχτή και πιο αποτελεσματική, τόσο στην pick and roll άμυνα όσο και στις επιστροφές της, αλλά και στο πώς χρησιμοποίησε τα φάουλ της, καθώς και στο πόσο ελέγξαμε την εναέρια κυκλοφορία, που νομίζω ήταν από τα πιο κομβικά κομμάτια του παιχνιδιού.

Το δεύτερο στοιχείο στο οποίο θέλω να σταθώ, και στο οποίο έχω αναφερθεί ξανά, είναι το ψυχικό σθένος αυτών των παιδιών και ο χαρακτήρας αυτής της ομάδας, γιατί είχαμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που ήταν τελικός, και για το Μαρούσι και για εμάς. Η ομάδα γύρισε από το -11, πήρε κεφάλι στο σκορ και το κράτησε μέχρι το τέλος του παιχνιδιού.

Αυτό δείχνει και την πνευματική διαύγεια των παιδιών αλλά και τα ψυχικά τους αποθέματα. Το τρίτο στοιχείο στο οποίο θέλω να σταθώ είναι να εκφράσω τον σεβασμό όλων μας, όσοι αποτελούμε την ομάδα αλλά και των ανθρώπων γύρω από αυτήν, για την αυταπάρνηση που έδειξε ο Ντέβιν Κάναντι, του οποίου η απουσία ήταν εμφανής στην αγωνιστική κοιλιά που έκανε η ομάδα τον τελευταίο περίπου μήνα. Ο Ντέβιν, μην όντας 100% έτοιμος, πήρε προσωπική ευθύνη και προσωπική απόφαση.

Αγωνίστηκε στο ματς και όχι απλά αγωνίστηκε, θυσιάστηκε και η παρουσία του ήταν καθοριστικότατη! Για να είναι ο Ντέβιν έτοιμος, κάποιοι άνθρωποι εργάστηκαν πίσω από αυτό. Θέλω να δώσω δημόσια τα συγχαρητήριά μου στο σταφ της ομάδας, στον γυμναστή μας, τον Γιάννη Χρυσάφη, στον φυσικοθεραπευτή μας, τον Περικλή Τζίνα, καθώς και σε όσους βοήθησαν σε όλη αυτή τη διαδικασία.

Είναι μία μέρα χαράς για τη Μύκονο, μία μέρα χαράς για τις Κυκλάδες! Τους αφιερώνουμε αυτή τη νίκη στη μυκονιάτικη κοινωνία, που μας έχει στηρίξει πάρα πολύ με την καρδιά της. Τα καλύτερα έρχονται».

Σε ερώτηση για την απόδοση της Μυκόνου Betsson στην τρίτη περίοδο, ανέφερε: «Στην τρίτη περίοδο κάναμε ένα επιμέρους σκορ 16-31. Είναι αυτό που λέγαμε πριν, ότι μίλησε ο αθλητικός εγωισμός των παιδιών, μίλησε η προσωπικότητά τους, μίλησε ο χαρακτήρας της ομάδας. Θα μου πείτε γιατί αυτό δεν το κάναμε στα προηγούμενα παιχνίδια, γιατί δεν μίλησε και τότε… Προφανώς, η αθλητική απόδοση σε ένα ομαδικό σπορ δεν είναι μια απλή διαδικασία. Είναι μια διαδικασία που επηρεάζεται και διαμορφώνεται από πάρα πολλές συνιστώσες.

Η επιστροφή του Ντέβιν έπαιξε καθοριστικό ρόλο, καθώς είναι ο συνεκτικός ιστός αυτής της ομάδας και αυτό φάνηκε σε όλο αυτό το διάστημα. Ήταν επίσης η θέληση των παιδιών να αλλάξει η εικόνα μας, κυρίως ως προς το κομμάτι του πλάνου που είχε σχεδιαστεί, γιατί ήμασταν εντελώς εκτός πλάνου στο πρώτο ημίχρονο. Οπότε, η πίστη τους στο πλάνο, η εφαρμογή του, σε συνδυασμό με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα των παιδιών, έφεραν αυτό το επιμέρους 16-31».

Ο Βαγγέλης Ζιάγκος ρωτήθηκε για το κλίμα εντός ομάδας, με αφορμή την αγκαλιά των παικτών στον Ντέβιν Κάναντι: «Σας ευχαριστώ για την ερώτηση, γιατί και ως προσωπική μου προσέγγιση στη δουλειά μου, αλλά και το πνεύμα, το κλίμα και ό,τι εκπροσωπούν οι άνθρωποι της Μυκόνου από καταβολής αυτής της ομάδας, από τις αρχές της δημιουργίας της, από την πολύ μικρή ιστορία της, ήταν ακριβώς αυτό: η σύνδεση των ανθρώπων.

Οπότε, αυτή η σχέση των παιδιών, το κλίμα των αποδυτηρίων, η χημεία που υπάρχει μεταξύ τους και ο αμοιβαίος σεβασμός που υπάρχει, σε συνδυασμό με τους διακριτούς ρόλους που υπάρχουν στην ομάδα, πέρα από οποιοδήποτε κομμάτι τακτικής προετοιμασίας ή προσέγγισης, νομίζω ότι είναι η βάση πάνω στην οποία χτίσαμε όλα τα υπόλοιπα».